M2:2724 — تو خوری حلوا تو را دنبل شود / تب بگیرد طبع تو مختل شود

این بیت در میانهٔ سخنان ابلیس قرار دارد که از زبان مولانا، در حال دفاع از خود و بازگرداندن مسئولیت گناه به خود انسان است. ابلیس با یک مثال ساده و ملموس، رابطهٔ میان عمل و نتیجه را روشن می‌کند.

خوردن «حلوا» نماد لذت‌جویی بی‌رویه و تسلیم شدن در برابر امیال نفسانی است. «دمل» (دنبل) و «تب» نیز پیامدهای طبیعی و ناگزیر این افراط هستند. همان‌طور که پرخوری شیرینی به بیماری جسمی می‌انجامد، پیروی از هوای نفس نیز به اختلال روحی و معنوی (مختل شدن طبع) منجر می‌شود.

نکتهٔ اصلی این است که انسان نمی‌تواند از لذت حلوا بهره‌مند شود اما از پیامد آن یعنی دمل و تب، دیگری را مقصر بداند. ابلیس می‌گوید نقش من تنها نشان دادن راه است، اما این خود تو هستی که با ارادهٔ خودت در آن قدم می‌گذاری و طعم لذت گناه را می‌چشی. بنابراین، مسئولیت کامل «بیماری» یا همان رنج حاصل از گناه نیز بر عهدهٔ خود توست. مولانا با این تمثیل، انسان را به خودآگاهی و پذیرش مسئولیت اعمالش فرا می‌خواند و او را از فرافکنی و انداختن گناه خود به گردن دیگران، حتی ابلیس، برحذر می‌دارد.