M5:2850 — یک جزیرهٔ سبز هست اندر جهان / اندرو گاویست تنها خوش‌دهان

این بیت، صحنهٔ تمثیلی را برای حکایتی عمیق دربارهٔ حرص، ترس از آینده و عدم توکل به رزق الهی آماده می‌کند. «جزیرهٔ سبز» در اینجا نماد دنیای مادی و نعمت‌های فراوان خداوند است که برای هر موجودی فراهم شده است. «گاو تنها» نیز نماد نفسِ حریص و حسابگر انسان است که با وجود برخورداری از وفور نعمت، همواره نگران آینده و تمام شدن روزی خود است.

صفت «خوش‌دهان» یا خوش‌اشتها، بر طبیعت سیری‌ناپذیر این نفس تأکید می‌کند. این گاو، نمایندهٔ آن بخش از وجود ماست که تنها به خوردن و انباشتن می‌اندیشد و از درک منبع بی‌پایان این نعمت‌ها عاجز است. مولانا با این تصویر ساده، مقدمه‌ای برای شرح اضطراب درونی انسانی می‌چیند که با وجود دیدن لطف مکرر خداوند در هر روز، باز هم به او اعتماد نمی‌کند و شب‌ها از ترس گرسنگی فردا، آرامش خود را از دست می‌دهد.