M1:1591 — باز می‌گردیم ما ای دوستان / سوی مرغ و تاجر و هندوستان

این بیت یک نقطهٔ عطف روایی در مثنوی است. مولانا در ابیات پیشین، به شرح مقام عارفان بزرگ و «لامکان» پرداخته است؛ فضایی معنوی که ورای فهم و خیال انسان عادی است. او خود متوجه می‌شود که این بحث بسیار سنگین و پیچیده شده و ممکن است خواننده را از مسیر اصلی قصه دور کند.

بنابراین، با فروتنی و با در نظر گرفتن حال مخاطب، رشتهٔ کلام را به دست می‌گیرد و می‌گوید: «شرح این کوته کن و رخ زین بتاب». سپس با این بیت، صراحتاً اعلام می‌کند که از این پرواز عرفانی فرود می‌آید و به زمین داستان بازمی‌گردد. این کارکرد دوگانه دارد: اول، به داستان نظم و ساختار می‌بخشد و دوم، نشان‌دهندهٔ روش آموزشی مولاناست که مفاهیم بلند عرفانی را در لابه‌لای حکایت‌های ساده و قابل فهم بیان می‌کند. او مخاطب را با خود به اوج می‌برد، اما قبل از آنکه خسته یا سردرگم شود، او را به نقطهٔ امن و آشنای قصه بازمی‌گرداند.