M1:2936 — تا بود تابان شکوفه چون زره / کی کنند آن میوه‌ها پیدا گره

鲁米（Rumi）在此用了一个常见的自然比喻：开花与结果。诗句中的“甲胄”(zereh)形象地描绘了花朵盛开时的样子——花瓣层层叠叠，既美丽又像一层保护壳，闪闪发光。但这华美的外表，正是果实成形前的阶段。

这句诗是为一个核心的苏菲（Sufi）思想服务的，即“破相见性”。紧随其后的诗句解释道：“花瓣凋零，果实方才探头；肉身破碎，灵魂才会显现。”（M1:2937）花朵代表着外在的形式、感官世界、肉体或自我（nafs）。它虽然美丽，却是暂时的，并且遮蔽了更深层的实在——果实。果实，则象征着内在的意义、精神的实质、灵魂。为了让真正的“果实”得以生长，华丽的“花朵”必须凋谢、舍弃。这是一个关于“死亡与重生”的隐喻：放弃对形式的执着，才能获得精神的实质；自我的消亡（fanā）是通往与神合一（baqā）的必经之路。

مولانا در اینجا از یکی از زیباترین تمثیل‌های طبیعت برای بیان یک اصل معنوی استفاده می‌کند: رابطهٔ میان «صورت» و «معنی». شکوفه، با تمام زیبایی و درخشندگی‌اش که به زره‌ای تابان تشبیه شده، نمایندهٔ صورت، ظاهر و مرحلهٔ اولیهٔ هر چیز است. میوه که در ابتدا به شکل گرهی کوچک پدیدار می‌شود، نمایندهٔ معنی، باطن و نتیجهٔ نهایی است.

نکتهٔ اصلی این بیت این است که این دو مرحله نمی‌توانند همزمان در اوج باشند. برای اینکه میوه (معنی) برسد و کامل شود، شکوفه (صورت) باید فرو بریزد و جای خود را به آن بدهد. این یک قانون طبیعی و معنوی است. مولانا در ابیات بعدی این ایده را بازتر می‌کند: همان‌طور که با ریختن شکوفه میوه سر برمی‌آورد، با شکستن تن نیز جان فرصت ظهور می‌یابد (چونکه تن بشکست، جان سر بر زند).

بنابراین، این بیت دعوتی است به عبور از ظواهر و دل نبستن به صورت‌های فریبندهٔ دنیوی. کمال معنوی، همچون میوه‌ای رسیده، نیازمند آن است که فرد از مرحلهٔ شکوفه—یعنی تعلقات جسمانی، زیبایی‌های ظاهری و صورت‌پرستی—عبور کند. تا زمانی که فرد اسیر درخشش «زره» صورت است، «گره» معنی در وجود او بسته نخواهد شد.