M1:2953 — پس رهی را که ندیدستی تو هیچ / هین مرو تنها ز رهبر سر مپیچ

مولانا در این بخش از مثنوی بر ضرورت حیاتی «پیر» یا راهنمای معنوی در سلوک تأکید می‌کند. او با یک استدلال ساده و منطقی، مخاطب را به نتیجه‌ای قطعی می‌رساند. در بیت قبل (۲۹۵۲) گفته بود که حتی در راهی که بارها رفته‌ای، بدون راهنما ممکن است سرگردان شوی. این بیت، آن استدلال را به اوج می‌رساند: «پس» اگر در راهِ رفته و آشنا چنین خطری هست، در راهی که هیچ از آن نمی‌دانی و هرگز آن را ندیده‌ای، چقدر خطر بیشتر است؟

این «راه» در ظاهر یک مسیر جغرافیایی است، اما در معنای عرفانی، همان «سفر روحانی» برای رسیدن به حقیقت است؛ سفری پر از خطرات درونی و بیرونی که سالک (رهرو) به تنهایی از آن آگاه نیست. «تنها رفتن» نماد اتکا به عقل و تجربهٔ شخصی و محدود خود است. «سرپیچی از رهبر» نیز به معنای نپذیرفتن راهنمایی‌های پیر و مرشدی است که خود این راه را طی کرده و از خطرات آن آگاه است.

پیام اصلی مولانا این است که سلوک معنوی، یک ماجراجویی فردی و خودسرانه نیست. همان‌طور که برای سفرهای دنیوی به راهنما نیاز داریم، برای سفر باطن که به‌مراتب ناشناخته‌تر و پرخطرتر است، نیاز به راهبری آگاه (پیر) ضرورتی انکارناپذیر است. ابیات بعدی نیز این خطر را با تصویر «غول» بیابان که مسافران تنها را گمراه می‌کند، روشن‌تر می‌سازند.