পড়ুন› দফতর ১› মন্ত্রী কর্তৃক মুরিদদের বিতাড়ন› দ্বিপদী ৫৭৩
M1:573 — پنبهٔ آن گوشِ سِرّ، گوشِ سَرست / تا نگردد این کَر آن باطن کَرست
M1:573
অর্থ · به زبانِ تو — আপনার ভাষা · AI
برای شنیدن پیام‌های معنوی و درونی، باید از شنیده‌های ظاهری و دنیوی دست کشید. تا زمانی که حواس بیرونی فعال است، حواس باطنی بیدار نمی‌شود.
مولانا در این بیت، راه رسیدن به معرفت باطنی را توضیح می‌دهد. او به شکلی هنرمندانه و متناقض‌نما می‌گوید که «پنبه» یا مانعِ گوشِ سِرّ (گوش جان و درون)، خودِ گوشِ سَر (حواس ظاهری) است. معمولاً پنبه را در گوش سر می‌گذارند تا صداهای بیرونی را نشنوند، اما اینجا مولانا می‌گوید برای فعال کردن گوش درون، باید گوش بیرون را که مدام با حرف‌ها و صداهای دنیای مادی پر شده است، از کار انداخت.
این بیت در ادامهٔ توصیه‌ای است که می‌گوید برای شنیدن ندای حق («خطاب ارجعی»)، باید از حواس پنجگانه فراتر رفت. تا وقتی انسان اسیر داده‌های حسی و گفتگوهای بی‌پایان دنیای بیرون است، از درک حقایق معنوی و شهود درونی محروم می‌ماند. کر کردن گوش سر، کنایه از نادیده گرفتن و بی‌توجهی به مشغله‌های دنیوی و ذهنی است تا فضایی برای شنیدن صدای جان باز شود. این «کَری» در واقع شرط لازم برای «شنوایی» حقیقی است.
- گوشِ سِرّ
- گوش باطن، حس درونی، قوهٔ درک حقایق معنوی
- گوشِ سَر
- گوش ظاهری، حس شنوایی فیزیکی
- باطن
- درون، عالم معنا
Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited
Your conversation stays on this device unless you share it.
What readers asked0
No questions shared yet — yours could be the first.