M1:812 — تا چنان شد کان عوانان خلق را / منع می‌کردند کآتش در مَیا

Bait ini menandai puncak ironi dan titik balik dalam kisah raja Yahudi yang zalim. Awalnya, para algojo raja (عوانان, 'awānān) bertugas memaksa kaum beriman untuk memilih antara murtad atau dibakar hidup-hidup. Namun, setelah seorang bayi secara ajaib berbicara dari dalam api, menyatakan bahwa api itu sesungguhnya adalah taman rahmat Tuhan, orang-orang justru berbondong-bondong melemparkan diri ke dalamnya dengan sukarela karena cinta ('isyq) dan keyakinan.

Antusiasme spiritual ini begitu luar biasa sehingga tugas para algojo menjadi terbalik. Mereka yang tadinya adalah agen pemaksaan kini menjadi penghalang. Mereka mencoba menahan gelombang manusia yang ingin menyambut "kematian" yang telah berubah menjadi simbol penyatuan dengan Yang Tercinta. Rumi menyoroti bagaimana sebuah tindakan penindasan yang kejam, ketika dihadapi dengan keyakinan sejati, dapat kehilangan kuasanya dan bahkan secara tak sengaja memicu kebangkitan spiritual yang tak terbendung. Rencana jahat sang raja telah menjadi bumerang, malah memperkuat iman kaum beriman hingga ke tingkat pengorbanan diri yang penuh sukacita.

Dieser Vers markiert den Höhepunkt der Ironie und den Wendepunkt in der Geschichte vom jüdischen Wesir. Ursprünglich wurde das Feuer als Instrument der Bestrafung und des Terrors errichtet, um die Gläubigen von ihrem Glauben abzubringen. Die Wachen des Wesirs (عوانان, ʿawānān) waren dazu da, diesen Befehl durchzusetzen.

Doch als ein Kind aus den Flammen heraus spricht und das Feuer als einen Ort göttlicher Gnade und Freude enthüllt, wandelt sich die Angst der Menschen in ekstatische Sehnsucht. Sie werfen sich nun freiwillig und voller Liebe in die Flammen, um die versprochene spirituelle Glückseligkeit zu erfahren. Die Bewegung wird so überwältigend, dass die ursprüngliche Funktion der Wachen obsolet wird. Ihre Aufgabe verkehrt sich ins Gegenteil: Statt Menschen ins Feuer zu zwingen, versuchen sie verzweifelt, die enthusiastische Menge zurückzuhalten.

Rumis Botschaft ist tiefgreifend: Göttliche Liebe kann die Werkzeuge der Unterdrückung in Tore zur Befreiung verwandeln. Was als Prüfung und Strafe gedacht war, wird durch den Glauben zu einer Quelle der Gnade. Der Plan des Wesirs, den Glauben zu vernichten, schlägt fehl und stärkt ihn stattdessen, was die Ohnmacht weltlicher Macht gegenüber wahrer spiritueller Anziehungskraft demonstriert.

U ovoj priči, jevrejski vezir je zapalio ogromnu vatru kako bi kaznio one koji su prihvatili novu vjeru. Njegovi stražari i pomoćnici (ʿavānān) imali su zadatak da ljude bacaju u plamen.

Međutim, događa se čudo: jedno dojenče progovara iz vatre, otkrivajući da plamen nije uništenje, već mjesto božanske milosti i duhovne gozbe. Ova čudesna objava potpuno preokreće situaciju. Narod, ispunjen zanosom i vjerom, više se ne boji. Umjesto da budu prisiljavani, oni sada sami, i muškarci i žene, hrle ka vatri, privučeni ljubavlju prema Bogu.

Ovaj stih opisuje vrhunac tog preokreta. Situacija je postala toliko apsurdna da su isti oni stražari koji su do maloprije služili kao dželati sada postali čuvari, očajnički pokušavajući spriječiti narod da dobrovoljno uđe u vatru. Njihova prvobitna uloga se raspala; tiranija je poražena snagom istinske vjere koja smrt pretvara u radosni susret.