M3:79 — اولیا اطفال حق‌اند ای پسر / غایبی و حاضری بس با خبر

این بیت، تشبیه اصلی در داستان «خورندگان پیل‌بچه» را آشکار می‌کند. مولانا پس از هشدار دادن دربارهٔ خشم فیل مادر که در جستجوی فرزندش همه جا را به هم می‌ریزد، اکنون به اصل مطلب می‌پردازد: آن فیل‌بچه‌های ضعیف و دوست‌داشتنی، در واقع نمادی از «اولیاءالله» (دوستان خدا) هستند و آن فیل مادر قدرتمند و انتقام‌جو، نماد خداوند است.

مولانا اولیا را «اطفال حق» می‌خواند. این تشبیه چند جنبه دارد:

• ضعف ظاهری و نیاز به حمایت: همان‌طور که کودک در ظاهر ضعیف و نیازمند مراقبت است، اولیای الهی نیز در دنیای مادی ممکن است بی‌قدرت، فقیر و آسیب‌پذیر به نظر برسند. آنان از «کار و کیا» (قدرت و منصب دنیوی) به دورند.
• معصومیت و پاکی: کودکان نماد پاکی و بی‌گناهی هستند. اولیا نیز به دلیل تزکیه نفس، از آلایش‌های دنیوی پاک شده‌اند.
• وابستگی کامل به حامی: کودک کاملاً به والدین خود وابسته است. اولیا نیز در همه حال به خدا توکل و اتکا دارند و خود را در برابر او هیچ می‌دانند.

مصرع دوم تأکید می‌کند که خداوند همچون مادری نگران، «بس با خبر» است. او نه تنها از احوال «حاضر» و آشکار اولیایش آگاه است، بلکه از رنج‌های «غایب» و پنهانی آنان نیز خبر دارد. این آگاهی کامل، زمینه را برای انتقام الهی از کسانی که به اولیایش آزار می‌رسانند، فراهم می‌کند. پیام اصلی این است: فریب ظاهر ضعیف مردان خدا را نخورید، زیرا آنان حامی بسیار قدرتمندی دارند که از کوچک‌ترین ستمی بر آنان چشم‌پوشی نخواهد کرد.