M6:2951 — هین مشو صورت‌پرست و این مگو / سر جنسیت به صورت در مجو

این بیت در میانهٔ داستان موش و قورباغه آمده است که با وجود تفاوت ذاتی (یکی خشکی‌زی و دیگری آبزی)، با هم پیمان دوستی بستند. وقتی کلاغی موش را به هوا ربود، قورباغه نیز که با نخی به او بسته بود، از آب کنده شد و در هوا معلق ماند. مردم با دیدن این صحنهٔ عجیب، از روی ظاهر قضاوت کردند و پنداشتند که کلاغ توانسته قورباغه‌ای را از آب صید کند.

مولانا از زبان عقل به قورباغه (و به خواننده) می‌گوید که این اشتباه در قضاوت، ناشی از «صورت‌پرستی» است. یعنی تکیه کردن بر ظاهر و غفلت از باطن و معنا. هم‌جنسی و پیوند حقیقی، امری معنوی است و از روح و معنا سرچشمه می‌گیرد، نه از شباهت‌های ظاهری و مادی مانند زندگی در آب یا خاک (آب و طین).

این داستان نمادی است از ارتباط نفس (موش زمینی) و عقل یا روح (قورباغهٔ آبی). پیوند ناهمگون این دو، فرد را در معرض خطراتی قرار می‌دهد که از قضاوت‌های سطحی دیگران نیز در امان نمی‌ماند. پیام اصلی مولانا این است که برای درک حقیقتِ روابط و پدیده‌ها، باید از پوسته عبور کرد و به هسته و معنای درونی نگریست.