দিওয়ান-এ শামস› গজল ১৬৭৯› শের ৩ ← পূর্ববর্তী · পরবর্তী →
দিওয়ান-এ শামস · غزل شمارهٔ ۱۶۷۹
- بنده صورت آنم که از او روز و شب در گل و در گلزارم
G1679:3
আপনার ভাষা
আপনার ভাষায় এখনো কোনো অর্থ তৈরি হয়নি — এটি পুরো গজলের জন্য একবারে তৈরি হয়:
ai-draft · gemini-2.5-pro
এই শের-এর ব্যাখ্যা
এখনো লেখা হয়নি — এই গজলের পরিপ্রেক্ষিতে শেরটির একটি নিবিড় পাঠ:
সম্পূর্ণ গজল ↗
- 1 من اگر مستم اگر هشیارم·بنده چشم خوش آن یارم
- 2 بیخیال رخ آن جان و جهان·از خود و جان و جهان بیزارم
- 3 بنده صورت آنم که از او·روز و شب در گل و در گلزارم
- 4 این چنین آینهای می بینم·چشم از این آینه چون بردارم
- 5 دم فروبستهام و تن زدهام·دم مده تا علالا برنارم
- 6 بت من گفت منم جان بتان·گفتم این است بتا اقرارم
- 7 گفت اگر در سر تو شور من است·از تو من یک سر مو نگذارم
- 8 منم آن شمع که در آتش خود·هر چه پروانه بود بسپارم
- 9 گفتمش هر چه بسوزی تو ز من·دود عشق تو بود آثارم
- 10 راست کن لاف مرا با دیده·جز چنان راست نیاید کارم
- 11 من ز پرگار شدم وین عجب است·کاندر این دایره چون پرگارم
- 12 ساقی آمد که حریفانه بده·گفتم اینک به گرو دستارم
- 13 غلطم سر بستان لیک دمی·مددم ده قدری هشیارم
- 14 آن جهان پنهان را بنما·کاین جهان را به عدم انگارم
ganjoor: sh1679 · public domain