দিওয়ান-এ শামস› গজল ১৭০৫› শের ২ ← পূর্ববর্তী · পরবর্তী →
দিওয়ান-এ শামস · غزل شمارهٔ ۱۷۰۵
- روزی که افکنیم ز جان چادر بدن بینی که رشک و حسرت ماهیم و فرقدیم
G1705:2
আপনার ভাষা
আপনার ভাষায় এখনো কোনো অর্থ তৈরি হয়নি — এটি পুরো গজলের জন্য একবারে তৈরি হয়:
ai-draft · gemini-2.5-pro
এই শের-এর ব্যাখ্যা
এখনো লেখা হয়নি — এই গজলের পরিপ্রেক্ষিতে শেরটির একটি নিবিড় পাঠ:
সম্পূর্ণ গজল ↗
- 1 از ما مشو ملول که ما سخت شاهدیم·از رشک و غیرت است که در چادری شدیم
- 2 روزی که افکنیم ز جان چادر بدن·بینی که رشک و حسرت ماهیم و فرقدیم
- 3 رو را بشو و پاک شو از بهر دید ما·ور نی تو دور باش که ما شاهد خودیم
- 4 آن شاهدی نهایم که فردا شود عجوز·ما تا ابد جوان و دلارام و خوش قدیم
- 5 آن چادر ار خلق شد شاهد کهن نشد·فانی است عمر چادر و ما عمر بیحدیم
- 6 چادر چو دید از آدم ابلیس کرد رد·آدم نداش کرد تو ردی نه ما ردیم
- 7 باقی فرشتگان به سجود اندرآمدند·گفتند در سجود که بر شاهدی زدیم
- 8 در زیر چادر است بتی کز صفات او·ما را ز عقل برد و سجود اندرآمدیم
- 9 اشکال گنده پیر ز اشکال شاهدان·گر عقل ما نداند در عشق مرتدیم
- 10 چه جای شاهد است که شیر خداست او·طفلانه دم زدیم که با طفل ابجدیم
- 11 با جوز و با مویز فریبند طفل را·ور نی که ما چه لایق جوزیم و کنجدیم
- 12 در خود و در زره چو نهان شد عجوزهای·گوید که رستم صف پیکار امجدیم
- 13 از کر و فر او همه دانند کو زن است·ما چون غلط کنیم که در نور احمدیم
- 14 مؤمن ممیز است چنین گفت مصطفی·اکنون دهان ببند که بیگفت مرشدیم
- 15 بشنو ز شمس مفخر تبریز باقیش·زیرا تمام قصه از آن شاه نستدیم
ganjoor: sh1705 · public domain