দিওয়ান-এ শামস› গজল ১৭২৫› শের ২ ← পূর্ববর্তী · পরবর্তী →
দিওয়ান-এ শামস · غزل شمارهٔ ۱۷۲۵
- وگر به خشم روی صدهزار سال ز من به عاقبت به من آیی که منتهات منم
G1725:2
আপনার ভাষা
আপনার ভাষায় এখনো কোনো অর্থ তৈরি হয়নি — এটি পুরো গজলের জন্য একবারে তৈরি হয়:
ai-draft · gemini-2.5-pro
এই শের-এর ব্যাখ্যা
এখনো লেখা হয়নি — এই গজলের পরিপ্রেক্ষিতে শেরটির একটি নিবিড় পাঠ:
সম্পূর্ণ গজল ↗
- 1 نگفتمت مرو آنجا که آشنات منم·در این سراب فنا چشمهٔ حیات منم
- 2 وگر به خشم روی صدهزار سال ز من·به عاقبت به من آیی که منتهات منم
- 3 نگفتمت که به نقش جهان مشو راضی·که نقشبند سراپردهٔ رضات منم
- 4 نگفتمت که منم بحر و تو یکی ماهی·مرو به خشک که دریای با صَفات منم
- 5 نگفتمت که چو مرغان به سوی دام مرو·بیا که قدرت پرواز و پرّ و پات منم
- 6 نگفتمت که تو را ره زنند و سرد کنند·که آتش و تبش و گرمی هوات منم
- 7 نگفتمت که صفتهای زشت در تو نهند·که گم کنی که سرِ چشمه صفات منم
- 8 نگفتمت که مگو کار بنده از چه جهت·نظام گیرد؟ خلّاق بیجهات منم
- 9 اگر چراغ دلی، دان که راه خانه کجاست·وگر خداصفتی، دان که کدخدات منم
ganjoor: sh1725 · public domain