দিওয়ান-এ শামস› গজল ১৮৩১› শের ৬ ← পূর্ববর্তী · পরবর্তী →
দিওয়ান-এ শামস · غزل شمارهٔ ۱۸۳۱
- خیره بِمانْد جانِ من در رخِ او دَمی و گفت ای صَنم خوش خوشین، ای بُتِ آب و آتشین
G1831:6
আপনার ভাষা
আপনার ভাষায় এখনো কোনো অর্থ তৈরি হয়নি — এটি পুরো গজলের জন্য একবারে তৈরি হয়:
ai-draft · gemini-2.5-pro
এই শের-এর ব্যাখ্যা
এখনো লেখা হয়নি — এই গজলের পরিপ্রেক্ষিতে শেরটির একটি নিবিড় পাঠ:
সম্পূর্ণ গজল ↗
- 1 رازِ تو فاش میکنم صبر نماند بیش از این·بیش فلک نمیکشد دردِ مرا و نی زمین
- 2 این دلِ من چه پُرغم است وآن دلِ تو چه فارغ است·آن رخِ تو چو خوبچین وین رخِ من پُرَست چین
- 3 تا که بسوزد این جهان چند بسوزد این دلم·چند بُوَد بُتا چُنان چَند گَهی بُوَد چِنین
- 4 سِر هزارساله را مستم و فاش میکنم·خواه ببند دیده را خواه گُشا و خوش ببین
- 5 شورِ مرا چو دید مَه آمد سوی من زِ رَه·گفت مَده زِ من نشان یارِ توایم و همنشین
- 6 خیره بِمانْد جانِ من در رخِ او دَمی و گفت·ای صَنم خوش خوشین، ای بُتِ آب و آتشین
- 7 ای رُخِ جان فزای او بهرِ خدا همان همان·مُطرب دلربای من بهرِ خدا همین همین
- 8 عشق تو را چو مَفرَشَم آب بزن بر آتشم·ای مَهِ غیبِ آن جهان در تبریز شمسِ دین
ganjoor: sh1831 · public domain