দিওয়ান-এ শামস গজল ২৪৬৯ শের ২ ← পূর্ববর্তী · পরবর্তী →

দিওয়ান-এ শামস · غزل شمارهٔ ۲۴۶۹

  1. آن سر زلف سرکشت گفته مرا که شب خوشت زین سفر چو آتشت کی تو بدین وطن رسی

G2469:2

আপনার ভাষা

আপনার ভাষায় এখনো কোনো অর্থ তৈরি হয়নি — এটি পুরো গজলের জন্য একবারে তৈরি হয়:

এই শের-এর ব্যাখ্যা

এখনো লেখা হয়নি — এই গজলের পরিপ্রেক্ষিতে শেরটির একটি নিবিড় পাঠ:

সম্পূর্ণ গজল ↗

  1. 1 آه خجسته ساعتی که صنما به من رسی·پاک و لطیف همچو جان صبحدمی به تن رسی
  2. 2 آن سر زلف سرکشت گفته مرا که شب خوشت·زین سفر چو آتشت کی تو بدین وطن رسی
  3. 3 کی بود آفتاب تو در دل چون حمل رسد·تا تو چو آب زندگی بر گل و بر سمن رسی
  4. 4 همچو حسن ز دست غم جرعه زهر می‌کشم·ای تریاق احمدی کی تو به بوالحسن رسی
  5. 5 گرچه غمت به خون من چابک و تیز می‌رود·هست امید جان که تو در غم دل شکن رسی
  6. 6 جمله تو باشی آن زمان دل شده باشد از میان·پاک شود بدن چو جان چون تو بدین بدن رسی
  7. 7 چرخ فروسکل تو خوش ننگ فلک دگر مکش·بوک به بوی طره‌اش بر سر آن رسن رسی
  8. 8 زن ز زنی برون شود مرد میان خون شود·چون تو به حسن لم یزل بر سر مرد و زن رسی
  9. 9 حسن تو پای درنهد یوسف مصر سر نهد·مرده ز گور برجهد چون به سر کفن رسی
  10. 10 لطف خیال شمس دین از تبریز در کمین·طالب جان شوی چو دین تا به چه شکل و فن رسی

ganjoor: sh2469 · public domain