দিওয়ান-এ শামস› গজল ৩৯০› শের ৫ ← পূর্ববর্তী · পরবর্তী →
দিওয়ান-এ শামস · غزل شمارهٔ ۳۹۰
- رو تو جباری رها کن خاک شو تا بنگری ذره ذره خاک را از خالق جبار مست
G390:5
আপনার ভাষা
আপনার ভাষায় এখনো কোনো অর্থ তৈরি হয়নি — এটি পুরো গজলের জন্য একবারে তৈরি হয়:
ai-draft · gemini-2.5-pro
এই শের-এর ব্যাখ্যা
এখনো লেখা হয়নি — এই গজলের পরিপ্রেক্ষিতে শেরটির একটি নিবিড় পাঠ:
সম্পূর্ণ গজল ↗
- 1 ساربانا اشتران بین سر به سر قطار مست·میر مست و خواجه مست و یار مست اغیار مست
- 2 باغبانا رعد مطرب ابر ساقی گشت و شد·باغ مست و راغ مست و غنچه مست و خار مست
- 3 آسمانا چند گردی گردش عنصر ببین·آب مست و باد مست و خاک مست و نار مست
- 4 حال صورت این چنین و حال معنی خود مپرس·روح مست و عقل مست و خاک مست اسرار مست
- 5 رو تو جباری رها کن خاک شو تا بنگری·ذره ذره خاک را از خالق جبار مست
- 6 تا نگویی در زمستان باغ را مستی نماند·مدتی پنهان شدست از دیده مکار مست
- 7 بیخهای آن درختان می نهانی میخورند·روزکی دو صبر میکن تا شود بیدار مست
- 8 گر تو را کوبی رسد از رفتن مستان مرنج·با چنان ساقی و مطرب کی رود هموار مست
- 9 ساقیا باده یکی کن چند باشد عربده·دوستان ز اقرار مست و دشمنان ز انکار مست
- 10 باد را افزون بده تا برگشاید این گره·باده تا در سر نیفتد کی دهد دستار مست
- 11 بخل ساقی باشد آن جا یا فساد بادهها·هر دو ناهموار باشد چون رود رهوار مست
- 12 رویهای زرد بین و باده گلگون بده·زانک از این گلگون ندارد بر رخ و رخسار مست
- 13 بادهای داری خدایی بس سبک خوار و لطیف·زان اگر خواهد بنوشد روز صد خروار مست
- 14 شمس تبریزی به دورت هیچ کس هشیار نیست·کافر و مؤمن خراب و زاهد و خمار مست
ganjoor: sh390 · public domain