Le ghazal entier ↗

1. 1 مرا بگاه ده ای ساقی کریم عقار·که دوش هیچ نخفتم ز تشنگی و خمار
2. 2 لبم که نام تو گوید به باده‌اش خوش کن·سرم خمار تو دارد به مستیش تو بخار
3. 3 بریز باده بر اجسامم و بر اعراضم·چنانک هیچ نماند ز من رگی هشیار
4. 4 وگر خراب شوم من بود رگی باقی·چو جغد هل که بگردد در این خراب دیار
5. 5 چو لاله زار کن این دشت را به باده لعل·روا مدار که موقوف داریم به بهار
6. 6 ز توست این شجره و خرقه‌اش تو دادستی·که از شراب تو اشکوفه کرده‌اند اشجار
7. 7 مرا چو مست کنی زین شجر برآرم سر·به خنده دل بنمایم به خلق همچو انار
8. 8 مرا چو وقف خرابات خویش کردستی·توام خراب کنی هم تو باشیم معمار
9. 9 بیار رطل گران تا خمش کنم پی آن·نه لایقست که باشد غلام تو مکثار