The whole ghazal ↗

1. 1 یا مکثر الدلال علی الخلق بالنشوز·الفوز فی لقایک طوبی لمن یفوز
2. 2 من آتشین زبانم از عشق تو چو شمع·گویی همه زبان شو و سر تا قدم بسوز
3. 3 غوغای روز بینی چون شمع مرده باش·چون خلوت شب آمد چون شمع برفروز
4. 4 گفتم بسوز و سازش چشمم به سوی توست·چشمم مدوز هر دم ای شیر همچو یوز
5. 5 ما را چو درکشیدی رو درمکش ز ما·این پرده را دریدی آن پرده را مدوز
6. 6 ای آب زندگانی بخشا بر آن کسی·کو پیش از این فراق در آن آب کرد پوز
7. 7 اول چنان نواز و در آخر چنین گداز·اول یجوز آمد و امروز لایجوز
8. 8 ای جان و بخت خندان در روی ما بخند·تا سرو و گل بخندد در موسم عجوز
9. 9 در موسم عجوز چو در باغ جان روی·بنماید آن عجوز ز هر گوشه صد تموز
10. 10 گوید به باغ جان رو گویم که ره کجاست·گوید که راه باغ نیاموختی هنوز
11. 11 آن سو که نکته‌ها و رموز چو جان رسد·ای عمر باد داده تو در نکته و رموز
12. 12 تو غمز ما طلب کن خود رمزگو مباش·با آن کمان دولت کو درمپیچ توز
13. 13 گر نفس پیر شد دل و جان تازه است و تر·همچون بنفشه تر خوش روی پشت گوز
14. 14 ان لم یکن لقلبک فی ذاته غنی·لم تغنه المناصب و المال و الکنوز
15. 15 ان کنت ذا غنی و غناک مکتم·کم حبه مکتمه ترصد البروز
16. 16 یا طالب الجواهر و الدر و الحصی·مثلان فی الظلام فهل تدر ما تحوز
17. 17 می‌چین تو سنگ ریزه و در زین نشیب بحر·در شب مزن تو قلب که پیدا شود به روز
18. 18 استمحن النقود به میزان صادق·ردا لما یضرک مدا لما یعوز