The whole ghazal ↗

1. 1 به آفتاب شهم گفت هین مکن این ناز·که گر تو روی بپوشی کنیم ما رو باز
2. 2 دمی که شعشعه این جمال درتابد·صد آفتاب شود آن زمان سیاه و مجاز
3. 3 کسی شود به تو غره که روی دوست ندید·کسی که دید مرا کی کند تو را اعزاز
4. 4 ز گازران مگریز و به زیر ابر مرو·که ابر را و تو را من درآورم به نیاز
5. 5 اگر چه جان و جهانی خوش به توست جهان·نگون شوی چو رخم دلبری کند آغاز
6. 6 مرا هزار جهانست پر ز نور و نعیم·چه ناز می‌رسدت با من ای کمین خباز
7. 7 عباد را برهانم ز نان و از نانبا·حیات من بدهدشان حیات و عمر دراز
8. 8 ز آفتاب گذشتیم خیز ای ناهید·بیار باده و نقل و نبات و نی بنواز
9. 9 زمانه با تو نسازد تو سازوارش کن·به چنگ ما ده سغراق و چنگ را ده ساز
10. 10 نبات و جامد و حیوان همه ز تو مستند·دمی بدین دو سه مخمور بی‌نوا پرداز
11. 11 حیات با تو خوشست و ممات با تو خوشست·گهیم همچو شکر بفسران گهی بگداز
12. 12 چو ماه همره من شد سفر مرا حضرست·به زیر سایه او می‌روم نشیب و فراز
13. 13 ز آسمان شنوم من که عاقبت محمود·خموش باش که محمود گشت کار ایاز