The whole ghazal ↗

1. 1 شده‌ام سپند حسنت وطنم میان آتش·چو ز تیر تست بنده بکشد کمان آتش
2. 2 چو بسوخت جان عاشق ز حبیب سر برآرد·چه بسوخت اندر آتش که نگشت جان آتش
3. 3 بمسوز جز دلم را که ز آتشت به داغم·بنگر به سینه من اثر سنان آتش
4. 4 که ستاره‌های آتش سوی سوخته گراید·که ز سوخته بیابد شررش نشان آتش
5. 5 غم عشق آتشینت چو درخت کرد خشکم·چو درخت خشک گردد نبود جز آن آتش
6. 6 خنک آنک ز آتش تو سمن و گلش بروید·که خلیل عشق داند به صفا زبان آتش
7. 7 که خلیل او بر آتش چو دخان بود سواره·که خلیل مالک آمد به کفش عنان آتش
8. 8 سحری صلای عشقت بشنید گوش جانم·که درآ در آتش ما بجه از جهان آتش
9. 9 دل چون تنور پر شد که ز سوز چند گوید·دهن پرآتش من سخن از دهان آتش