غزل شمارهٔ ۱۳۰

✦ The meaning of this ghazal

Open any couplet for its own page — rendering, commentary, hard words.

1. G130:1 بیدار کنید مستیان رااز بهر نبیذ همچو جان را
2. G130:2 ای ساقی باده بقاییاز خم قدیم گیر آن را
3. G130:3 بر راه گلو گذر نداردلیکن بگشاید او زبان را
4. G130:4 جان را تو چو مشک ساز ساقیآن جان شریف غیب دان را
5. G130:5 پس جانب آن صبوحیان کشآن مشک سبک دل گران را
6. G130:6 وز ساغرهای چشم مستتدرده تو فلان بن فلان را
7. G130:7 از دیده به دیده باده‌ای دهتا خود نشود خبر دهان را
8. G130:8 زیرا ساقی چنان گذارداندر مجلس می نهان را
9. G130:9 بشتاب که چشم ذره ذرهجویا گشتست آن عیان را
10. G130:10 آن نافه مشک را به دست آربشکاف تو ناف آسمان را
11. G130:11 زیرا غلبات بوی آن مشکصبری بنهشت یوسفان را
12. G130:12 چون نامه رسید سجده‌ای کنشمس تبریز درفشان را

ganjoor: sh130 · public domain