غزل شمارهٔ ۱۳۴۵

✦ The meaning of this ghazal

Open any couplet for its own page — rendering, commentary, hard words.

1. G1345:1 تو مرا می بده و مست بخوابان و بهلچون رسد نوبت خدمت نشوم هیچ خجل
2. G1345:2 چو گه خدمت شه آید من می‌دانمگر ز آب و گلم ای دوست نیم پای به گل
3. G1345:3 در نمازش چو خروسم سبک و وقت شناسنه چو زاغم که بود نعره او وصل گسل
4. G1345:4 من ز راز خوش او یک دو سخن خواهم گفتدل من دار دمی ای دل تو بی‌غش و غل
5. G1345:5 لذت عشق بتان را ز زحیران مطلبصبح کاذب بود این قافله را سخت مضل
6. G1345:6 من بحل کردم ای جان که بریزی خونمور نریزی تو مرا مظلمه داری نه بحل
7. G1345:7 پس خمش کردم و با چشم و به ابرو گفتمسخنانی که نیاید به زبان و به سجل
8. G1345:8 گرچه آن فهم نکردی تو ولی گرم شدیهله گرمی تو بیفزا چه کنی جهد مقل
9. G1345:9 سردی از سایه بود شمس بود روشن و گرمفانی طلعت آن شمس شو ای سرد چو ظل
10. G1345:10 تا درآمد بت خوبم ز در صومعه مستچند قندیل شکستم پی آن شمع چگل
11. G1345:11 شمس تبریز مگر ماه ندانست حقتکه گرفتار شدست او به چنین علت سل

ganjoor: sh1345 · public domain