غزل شمارهٔ ۱۴۹۰

✦ The meaning of this ghazal

Open any couplet for its own page — rendering, commentary, hard words.

1. G1490:1 از شهر تو رفتیم تو را سیر ندیدیماز شاخ درخت تو چنین خام فتیدیم
2. G1490:2 در سایه سرو تو مها سیر نخفتیموز باغ تو از بیم نگهبان نچریدیم
3. G1490:3 بر تابه سودای تو گشتیم چو ماهیتا سوخته گشتیم ولیکن نپزیدیم
4. G1490:4 گشتیم به ویرانه به سودای چو تو گنجچون مار به آخر به تک خاک خزیدیم
5. G1490:5 چون سایه گذشتیم به هر پاکی و ناپاکاکنون به تو محویم نه پاک و نه پلیدیم
6. G1490:6 ما را چو بجویید بر دوست بجوییدکز پوست فناییم و بر دوست پدیدیم
7. G1490:7 تا بر نمک و نان تو انگشت زدستیمدر فرقت و در شور بس انگشت گزیدیم
8. G1490:8 چون طبل رحیل آمد و آواز جرس‌هاما رخت و قماشات بر افلاک کشیدیم
9. G1490:9 شکر است که تریاق تو با ماست اگر چهزهری که همه خلق چشیدند چشیدیم
10. G1490:10 آن دم که بریده شد از این جوی جهان آبچون ماهی بی‌آب بر این خاک طپیدیم
11. G1490:11 چون جوی شد این چشم ز بی‌آبی آن جویتا عاقبت امر به سرچشمه رسیدیم
12. G1490:12 چون صبر فرج آمد و بی‌صبر حرج بودخاموش مکن ناله که ما صبر گزیدیم

ganjoor: sh1490 · public domain