غزل شمارهٔ ۱۵۱

✦ The meaning of this ghazal

Open any couplet for its own page — rendering, commentary, hard words.

1. G151:1 سر برون کن از دریچه جان ببین عشاق رااز صبوحی‌های شاه آگاه کن فساق را
2. G151:2 از عنایت‌های آن شاه حیات انگیز راجان نو ده مر جهاد و طاعت و انفاق ما
3. G151:3 چون عنایت‌های ابراهیم باشد دستگیرسر بریدن کی زیان دارد دلا اسحاق را
4. G151:4 طاق و ایوانی بدیدم شاه ما در وی چو ماهنقش‌ها می‌رست و می‌شد در نهان آن طاق را
5. G151:5 غلبه جان‌ها در آن جا پشت پا بر پشت پارنگ رخ‌ها بی‌زبان می‌گفت آن اذواق را
6. G151:6 سرد گشتی باز ذوق مستی و نقل و سماعچون بدیدندی به ناگه ماه خوب اخلاق را
7. G151:7 چون بدید آن شاه ما بر در نشسته بندگانوان در از شکلی که نومیدی دهد مشتاق را
8. G151:8 شاه ما دستی بزد بشکست آن در را چنانکچشم کس دیگر نبیند بند یا اغلاق را
9. G151:9 پاره‌های آن در بشکسته سبز و تازه شدکنچ دست شه برآمد نیست مر احراق را
10. G151:10 جامه جانی که از آب دهانش شسته شدتا چه خواهد کرد دست و منت دقاق را
11. G151:11 آن که در حبسش از او پیغام پنهانی رسیدمست آن باشد نخواهد وعده اطلاق را
12. G151:12 بوی جانش چون رسد اندر عقیم سرمدیزود از لذت شود شایسته مر اعلاق را
13. G151:13 شاه جانست آن خداوند دل و سر شمس دینکش مکان تبریز شد آن چشمه رواق را
14. G151:14 ای خداوندا برای جانت در هجرم مکوبهمچو گربه می‌نگر آن گوشت بر معلاق را
15. G151:15 ور نه از تشنیع و زاری‌ها جهانی پر کنماز فراق خدمت آن شاه من آفاق را
16. G151:16 پرده صبرم فراق پای دارت خرق کردخرق عادت بود اندر لطف این مخراق را

ganjoor: sh151 · public domain