The whole ghazal ↗

1. 1 مکن ای دوست غریبم، سر سودای تو دارم·من و بالای مناره، که تمنّای تو دارم
2. 2 ز تو سرمست و خمارم، خبر از خویش ندارم·سر خود نیز نخارم، که تقاضای تو دارم
3. 3 دل من روشن و مُقبِل ز چه شد؟ با تو بگویم·که در این آینهٔ دل رخ زیبای تو دارم
4. 4 مکن ای دوست ملامت، بنگر روز قیامت·همه موجم، همه جوشم، دُرّ‌ِ دریای تو دارم
5. 5 مشنو قول طبیبان که شِکر زاید صَفرا·به شِکر داروی من کن چه که صفرای تو دارم
6. 6 هله، ای گنبدِ گردون، بشنو قصّه‌ام اکنون·که چو تو همره ماهم، بَر و پهنای تو دارم
7. 7 برِ دربان تو آیم، ندهد راه و بِراند·خبرش نیست که پنهان، چه تماشای تو دارم!
8. 8 ز درم راه نباشد، ز سر بام و دریچه·سَتَر الله عَلَینٰا چه عَلالای تو دارم!
9. 9 هله، دربانِ عوان‌خو، مدهم راه و سقط گو·چو دفم می‌زن بر رو، دف و سُرنای تو دارم
10. 10 چو دف از سیلیِ مطرب هنرم بیش نماید·بزن و تجربه می‌کن همه هیهای تو دارم
11. 11 هله،زین پس نخروشم، نکنم فتنه نجوشم·به دلم حکم کی دارد؟! دل گویای تو دارم