Divan-e Shams› Ghazal 1642› Beyt 2 ← previous · next →
Divan-e Shams · غزل شمارهٔ ۱۶۴۲
- دل رنجور به طنبور نوایی دارد دل صدپاره خود را به نوایش دادیم
G1642:2
Your language
No rendering in your language yet — it is made for the whole ghazal at once:
ai-draft · gemini-2.5-pro
Commentary on this couplet
Not written yet — a close reading of this couplet inside its ghazal:
The whole ghazal ↗
- 1 ساقیا ما ز ثریا به زمین افتادیم·گوش خود بر دم شش تای طرب بنهادیم
- 2 دل رنجور به طنبور نوایی دارد·دل صدپاره خود را به نوایش دادیم
- 3 به خرابات بدستیم از آن رو مستیم·کوی دیگر نشناسیم در این کو زادیم
- 4 ساقیا زین همه بگذر بده آن جام شراب·همه را جمله یکی کن که در این افرادیم
- 5 همه را غرق کن و بازرهان زین اعداد·مزهای بخش که ما بیمزه اعدادیم
- 6 دل ما یافت از این باده عجایب بویی·لاجرم از دم این باده لطیف اورادیم
- 7 از برون خسته یاریم و درون رسته یار·لاجرم مست و طربناک و قوی بنیادیم
- 8 همه مستیم و خرابیم و فنای ره دوست·در خرابات فنا عاقله ایجادیم
- 9 هله خاموش بیارام عروسی داریم·هله گردک بنشینیم که ما دامادیم
ganjoor: sh1642 · public domain