The whole ghazal ↗

1. 1 هر کی بمیرد شود دشمن او دوستکام·دشمنم از مرگ من کور شود والسلام
2. 2 آن شکرستان مرا می کشد اندر شکر·ای که چنین مرگ را جان و دل من غلام
3. 3 در غلط افکنده‌ست نام و نشان خلق را·عمر شکربسته را مرگ نهادند نام
4. 4 از جهت این رسول گفت که الفقر کنز·فقر کند نام گنج تا غلط افتند عام
5. 5 وحی در ایشان بود گنج به ویران بود·تا که زر پخته را ره نبرد هیچ خام
6. 6 گفتم ای جان ببین زین دلم سست تنگ·گفت که زین پس ز جهل وامکش از پس لگام
7. 7 تا که سرانجام تو گردد بر کام تو·توسن خنگ فلک باشد زیر تو رام
8. 8 گر تو بدانی که مرگ دارد صد باغ و برگ·هست حیات ابد جوییش از جان مدام
9. 9 خامش کن لب ببند بی‌دهنی خای قند·نیست شو از خود که تا هست شوی زو تمام