غزل شمارهٔ ۱۸۲۴

✦ The meaning of this ghazal

Open any couplet for its own page — rendering, commentary, hard words.

1. G1824:1 سیر نمی‌شوم ز تو ای مه جان فزای منجور مکن جفا مکن نیست جفا سزای من
2. G1824:2 با ستم و جفا خوشم گرچه درون آتشمچونک تو سایه افکنی بر سرم ای همای من
3. G1824:3 چونک کند شکرفشان عشق برای سرخوشاننرخ نبات بشکند چاشنی بلای من
4. G1824:4 عود دمد ز دود من کور شود حسود منزفت شود وجود من تنگ شود قبای من
5. G1824:5 آن نفس این زمین بود چرخ زنان چو آسمانذره به ذره رقص در نعره زنان که‌های من
6. G1824:6 آمد دی خیال تو گفت مرا که غم مخورگفتم غم نمی‌خورم ای غم تو دوای من
7. G1824:7 گفت که غم غلام تو هر دو جهان به کام تولیک ز هر دو دور شو از جهت لقای من
8. G1824:8 گفتم چون اجل رسد جان بجهد از این جسدگر بروم به سوی جان باد شکسته پای من
9. G1824:9 گفت بلی به گل نگر چون ببرد قضا سرشخنده زنان سری نهد در قدم قضای من
10. G1824:10 گفتم اگر ترش شوم از پی رشک می شومتا نرسد به چشم بد کر و فر ولای من
11. G1824:11 گفت که چشم بد بهل کو نخورد جز آب و گلچشم بدان کجا رسد جانب کبریای من
12. G1824:12 گفتم روزکی دو سه مانده‌ام در آب و گلبسته خوفم و رجا تا برسد صلای من
13. G1824:13 گفت در آب و گل نه‌ای سایه توست این طرفبرد تو را از این جهان صنعت جان ربای من
14. G1824:14 زینچ بگفت دلبرم عقل پرید از سرمباقی قصه عقل کل بو نبرد چه جای من

ganjoor: sh1824 · public domain