غزل شمارهٔ ۱۸۲۵

✦ The meaning of this ghazal

Open any couplet for its own page — rendering, commentary, hard words.

1. G1825:1 من طربم طرب منم زهره زند نوای منعشق میان عاشقان شیوه کند برای من
2. G1825:2 عشق چو مست و خوش شود بیخود و کش مکش شودفاش کند چو بی‌دلان بر همگان هوای من
3. G1825:3 ناز مرا به جان کشد بر رخ من نشان کشدچرخ فلک حسد برد ز آنچ کند به جای من
4. G1825:4 من سر خود گرفته‌ام من ز وجود رفته‌امذره به ذره می زند دبدبه فنای من
5. G1825:5 آه که روز دیر شد آهوی لطف شیر شددلبر و یار سیر شد از سخن و دعای من
6. G1825:6 یار برفت و ماند دل شب همه شب در آب و گلتلخ و خمار می طپم تا به صبوح وای من
7. G1825:7 تا که صبوح دم زند شمس فلک علم زندباز چو سرو تر شود پشت خم دوتای من
8. G1825:8 باز شود دکان گل ناز کنند جزو و کلنای عراق با دهل شرح دهد ثنای من
9. G1825:9 ساقی جان خوبرو باده دهد سبو سبوتا سر و پای گم کند زاهد مرتضای من
10. G1825:10 بهر خدای ساقیا آن قدح شگرف رابر کف پیر من بنه از جهت رضای من
11. G1825:11 گفت که باده دادمش در دل و جان نهادمشبال و پری گشادمش از صفت صفای من
12. G1825:12 پیر کنون ز دست شد سخت خراب و مست شدنیست در آن صفت که او گوید نکته‌های من
13. G1825:13 ساقی آدمی کشم گر بکشد مرا خوشمراح بود عطای او روح بود سخای من
14. G1825:14 باده توی سبو منم آب توی و جو منممست میان کو منم ساقی من سقای من
15. G1825:15 از کف خویش جسته‌ام در تک خم نشسته‌امتا همگی خدا بود حاکم و کدخدای من
16. G1825:16 شمس حقی که نور او از تبریز تیغ زدغرقه نور او شد این شعشعه ضیای من

ganjoor: sh1825 · public domain