Divan-e Shams› Ghazal 1827 ← previous · next →
Divan-e Shams · G1827 · 15 beyts
غزل شمارهٔ ۱۸۲۷
Open any couplet for its own page — rendering, commentary, hard words.
- G1827:1 دوش چه خوردهای دلا؟ راست بگو نهان مکنچون خَمُشان بیگنه، روی بر آسمان مکن
- G1827:2 بادهٔ خاص خوردهای، نُقل خلاص خوردهایبوی شراب میزند، خربزه در دهان مکن
- G1827:3 روزِ اَلَسْت، جان تو، خورد میی ز خوان توخواجهٔ لامکان تویی، بندگی مکان مکن
- G1827:4 دوش شراب ریختی، وز بر ما گریختیبار دگر گرفتمت، بار دگر چنان مکن
- G1827:5 من همگی تراستم، مستِ مَیِ وفاستمبا تو چو تیرِ راستم، تیر مرا کمان مکن
- G1827:6 ای دل پاره پارهام، دیدن اوست چارهاماوست پناه و پشت من، تکیه بر این جهان مکن
- G1827:7 ای همه خلق، نای تو پر شده از نوای توگر نه سماع بارهای، دست به نایِ جان مکن
- G1827:8 نَفْخِ نَفَخْتُ کردهای، در همه در دمیدهایچون دمِ توست جانِ نی، بی نیِ ما فغان مکن
- G1827:9 کارِ دلم به جان رسد، کارد به استخوان رسدناله کنم بگویدم دم مزن و بیان مکن
- G1827:10 ناله مکن که تا که من ناله کنم برای توگرگ تویی شبان منم، خویشْ چو من شبان مکن
- G1827:11 هر بن بامداد تو، جانب ما کشی سبوکای تو بدیده روی من روی به این و آن مکن
- G1827:12 شیر چشید موسِی از مادر خویش، ناشتاگفت که مادرت منم میل به دایگان مکن
- G1827:13 باده بنوش مات شو، جملهٔ تن حیات شوبادهٔ چون عقیق بین یاد عقیقِ کان مکن
- G1827:14 بادهٔ عام از برون، بادهٔ عارف از درونبوی دهان بیان کند، تو به زبان بیان مکن
- G1827:15 از تَبِریزِ شمسِ دین میرسدم چو ماه نوچشم سوی چراغ کن، سوی چراغدان مکن
ganjoor: sh1827 · public domain