The whole ghazal ↗

1. 1 آمد بهارِ جان‌ها ای شاخِ تَر به رقص آ·چون یوسف اندر آمد، مصر و شکر به رقص آ
2. 2 ای شاهِ عشق‌‌پرور‌، مانندِ شیرِ مادر·ای شیر، جو‌ش‌! در رو، جانِ پدر‌، به رقص آ
3. 3 چوگانِ زلف دیدی، چون گوی دررسیدی·از پا و سر بُریدی، بی‌پا و سر به رقص آ
4. 4 تیغی به دست، خونی، آمد مرا که چونی؟·گفتم بیا که خیر است، گفتا نه شر، به رقص آ
5. 5 از عشق، تاج‌داران در چرخِ او چو باران·آن‌جا قبا چه باشد؟ ای خوش‌کمر! به رقص آ
6. 6 ای مستِ هست‌گشته، بر تو فنا نبشته·رقعه‌ی فنا رسیده، بهرِ سفر به رقص آ
7. 7 در دست، جامِ باده، آمد بُتم پیاده·گر نیستی تو ماده، ز آن شاهِ نر به رقص آ
8. 8 پایانِ جنگ آمد، آوازِ چنگ آمد·یوسف زِ چاه آمد، ای بی‌هنر! به رقص آ
9. 9 تا چند وعده باشد؟ وین سَر به سجده باشد؟·هجرم ببُرده باشد، دنگ و اثر به رقص آ
10. 10 کی باشد آن زمانی؟، گوید مرا فلانی!·کای بی‌خبر! فنا شو! ای باخبر! به رقص آ
11. 11 طاووسِ ما در‌آید وان رنگ‌ها برآید·با مرغِ جان سراید بی‌بال و پر به رقص آ
12. 12 کور و کرانِ عالَم، دید از مسیح، مرهم·گفته مسیحِ مریم کای کور و کر! به رقص آ
13. 13 مخدوم، شمسِ دین‌ است، تبریز رشکِ چین ا‌ست·اندر بهار حُسنش، شاخ و شجر به رقص آ