The whole ghazal ↗

1. 1 در جنبش اندرآور زلفِ عبرفشان را·در رقص اندرآور جان‌های صوفیان را
2. 2 خورشید و ماه و اختر رقصان به گِردِ چنبر·ما در میانِ رقصیم رقصان کن آن میان را
3. 3 لطف تو مطربانه از کمترین ترانه·در چرخ اندرآرد صوفیِ آسمان را
4. 4 باد بهار پویان آید ترانه گویان·خندان کند جهان را خیزان کند خزان را
5. 5 بس مار یار گردد، گل جفتِ خار گردد·وقت نثار گردد مر شاه بوستان را
6. 6 هر دم ز باغ بویی آید چو پیک سویی·یعنی که الصلا‌ زن امروز دوستان را
7. 7 در سر خود روان شد بستان و با تو گوید·در سر خود روان شو تا جان رسد روان را
8. 8 تا غنچه برگشاید با سرو سرّ ِ سوسن·لاله بشارت آرد مر بید و ارغوان را
9. 9 تا سر هر نهالی از قعر بر سر آید·معراجیان نهاده در باغ نردبان را
10. 10 مرغان و عندلیبان بر شاخه‌ها نشسته·چون بر خزینه باشد ادرار پاسبان را
11. 11 این برگ چون زبان‌ها وین میوه‌ها چو دل‌ها·دل‌ها چو رو نماید قیمت دهد زبان را