The whole ghazal ↗

1. 1 ای بنده بازگرد به درگاه ما بیا·بشنو ز آسمان‌ها حی علی الصلا
2. 2 درهای گلستان ز پی تو گشاده‌ایم·در خارزار چند دوی ای برهنه پا
3. 3 جان را من آفریدم و دردیش داده‌ام·آن کس که درد داده همو سازدش دوا
4. 4 قدی چو سرو خواهی در باغ عشق رو·کاین چرخ کوژپشت کند قد تو دوتا
5. 5 باغی که برگ و شاخش گویا و زنده‌اند·باغی که جان ندارد آن نیست جان فزا
6. 6 ای زنده زاده چونی از گند مردگان·خود تاسه می نگیرد از این مردگان تو را
7. 7 هر دو جهان پر است ز حی حیات بخش·با جان پنج روزه قناعت مکن ز ما
8. 8 جان‌ها شمار ذره معلق همی‌زنند·هر یک چو آفتاب در افلاک کبریا
9. 9 ایشان چو ما ز اول خفاش بوده‌اند·خفاش شمس گشت از آن بخشش و عطا