全詩 ↗

1. 1 چه شکر داد عجب یوسف خوبی به لبان·که شد ادریسش قیماز و سلیمان به لبان
2. 2 به شکرخانه او رفته به سر لب شکران·مانده اندر عجبش خیره همه بوالعجبان
3. 3 خبر افتاد که گرگی طمع یوسف کرد·همه گرگان شده از خجلت این گرگ شبان
4. 4 چه خوشی‌های نهان است در آن درد و غمش·که رمیدند ز دارو همه درمان طلبان
5. 5 بس بود هستی او مایه هر نیست شده·بس بود مستی او عذر همه بی‌ادبان
6. 6 عارف از ورزش اسباب بدان کاهل شد·که همان بی‌سببی شد سبب بی‌سببان
7. 7 خیز کامروز ز اقبال و سعادت باری·طرب اندر طرب است از مدد بوطربان
8. 8 من بر آن بودم کز جان و دل تفسیده·بازگویی صفت عشق به روزان و شبان
9. 9 شمس تبریزی مرا دوش همی‌گفت خموش·چون تو را عشق لب ماست نگهدار زبان