The whole ghazal ↗

1. 1 گرچه بسی نشستم در نار تا به گردن·اکنون در آب وصلم با یار تا به گردن
2. 2 گفتم که تا به گردن در لطف‌هات غرقم·قانع نگشت از من دلدار تا به گردن
3. 3 گفتا که سر قدم کن تا قعر عشق می‌رو·زیرا که راست ناید این کار تا به گردن
4. 4 گفتم سر من ای جان نعلین توست لیکن·قانع شو ای دو دیده این بار تا به گردن
5. 5 گفتا تو کم ز خاری کز انتظار گل‌ها·در خاک بود نُه مَه آن خار تا به گردن
6. 6 گفتم که خار چه بود کز بهر گلستانت·در خون چو گل نشستم بسیار تا به گردن
7. 7 گفتا به عشق رستی از عالم کشاکش·کان جا همی‌کشیدی بیگار تا به گردن
8. 8 رستی ز عالم اما از خویشتن نرستی·عار است هستی تو وین عار تا به گردن
9. 9 عیاروار کم نه تو دام و حیله کم کن·در دام خویش ماند عیار تا به گردن
10. 10 دامی است دام دنیا کز وی شهان و شیران·ماندند چون سگ اندر مردار تا به گردن
11. 11 دامی است طرفه‌تر زین کز وی فتاده بینی·بی‌عقل تا به کعب و هشیار تا به گردن
12. 12 بس کن ز گفتن آخر کان دم بود بریده·کز تاسه نبود آخر گفتار تا به گردن