غزل شمارهٔ ۲۰۳۹

✦ The meaning of this ghazal

Open any couplet for its own page — rendering, commentary, hard words.

1. G2039:1 رو سر بِنِه به بالین، تنها مرا رها کنتَرکِ منِ خرابِ شب‌گردِ مبتلا کن
2. G2039:2 ماییم و موجِ سودا، شب تا به روز تنهاخواهی بیا ببخشا، خواهی برو جفا کن
3. G2039:3 از من گریز تا تو هم در بلا نیفتیبگزین رَهِ سلامت، تَرکِ رَهِ بلا کن
4. G2039:4 ماییم و آبِ دیده، در کنجِ غم خزیدهبر آبِ دیدهٔ ما، صد جای آسیا کن
5. G2039:5 خیره‌کَشی‌ست ما را، دارد دلی چو خارابُکْشد، کَسَش نگوید: «تدبیرِ خون‌بها کن»
6. G2039:6 بر شاهِ خوب‌رویان، واجب وفا نباشدای زردرویِ عاشق، تو صبر کن وفا کن
7. G2039:7 دردی‌ست غیرِ مردن، آن را دوا نباشدپس من چگونه گویم، کاین درد را دوا کن
8. G2039:8 در خواب دوش پیری، در کویِ عشق دیدمبا دست اشارتم کرد، که عَزم سویِ ما کن
9. G2039:9 گر اژدهاست بر رَه، عشقی‌ست چون زمرّداز برقِ این زمرّد هین دفعِ اژدها کن
10. G2039:10 بس کن که بی‌خودم من، ور تو هنرفزاییتاریخ بوعلی گو، تنبیهِ بوالعَلا کن

ganjoor: sh2039 · public domain