The whole ghazal ↗

1. 1 ای که به هنگامِ درد راحتِ جانی مرا·وِی که به تلخی‌ِ فقر گنجِ روانی مرا
2. 2 آنچه نبرده‌ست وهم عقل ندیده‌ست و فهم·از تو به جانم رسید قبله از آنی مرا
3. 3 از کرمت من به ناز می‌نگرم در بقا·کی بفریبد شها دولت فانی مرا؟
4. 4 نَغمَت آنکس که او مژده‌ی تو آورَد·گرچه به خوابی بوَد به ز اَغانی مرا
5. 5 در رکعات نماز هست خیال تو شه!·واجب و لازم چنانک سَبع مَثانی مرا
6. 6 در گنه کافران رحم و شفاعت تو راست·مهتری و سروری! سنگ‌دلانی مرا
7. 7 گر کرم لایزال عرضه کند مُلک‌ها·پیش نهد جمله‌ای کنز نهانی مرا
8. 8 سجده کنم من ز جان روی نهم من به خاک·گویم از این‌ها همه عشق فلانی مرا
9. 9 عمر ابد پیش من هست زمان وصال·زانک نگنجد در او هیچ زمانی مرا
10. 10 عمر، اَوانی‌ست و وصل، شربت صافی در آن·بی تو چه کار آیدم رنج اَوانی مرا ؟
11. 11 بیست هزار آرزو، بود مرا پیش از این·در هوسش خود نماند هیچ امانی مرا
12. 12 از مدد لطف او ایمن گشتم از آنک·گوید سلطان غیب: «لَستَ تَرانی» مرا
13. 13 گوهر معنی اوست پر شده جان و دلم·اوست اگر گفت نیست ثالث و ثانی مرا
14. 14 رفت وصالش به روح جسم نکرد التفات·گرچه مجرد ز تن گشت عیانی مرا
15. 15 پیر شدم از غمش لیک چو تبریز را·نام بری بازگشت جمله جوانی مرا