The whole ghazal ↗

1. 1 برای چشم تو صد چشم بد توان دیدن·چه چشم داری ای چشم ما به تو روشن
2. 2 پی رضای تو آدم گریست سیصد سال·که تا ز خنده وصلش گشاده گشت دهن
3. 3 به قدر گریه بود خنده تو یقین می‌دان·جزای گریه ابر است خنده‌های چمن
4. 4 اگر نه از نسب آدمی برو مگری·که نیست از سیهی زنگ را بکا و حزن
5. 5 چو خود سپید ندیده‌ست رو سیه شادست·چو پور قیصر رومی تو راه زنگ بزن
6. 6 بسی خدنگ خورد اسپ تازی غازی·که تازی است نه پالانی است و نی کودن
7. 7 خصوص مرکب تازی که تو بر او باشی·نشسته‌ای شه هیجا و پهلوان زمن
8. 8 چو خارپشت شود پشت و پهلوش از تیر·که هست در صف هیجاش کر و فر وطن
9. 9 چو شاه دست به پشت و سرش فرومالد·که ای گزیده سر آخر توی مخصص من
10. 10 شوند آن همه تیرش چو چوب‌های نبات·همه حلاوت و لذت همه عطا و منن
11. 11 خبر ندارد پالانیی از این لذت·سپر سلامت و محروم و بی‌بها و ثمن
12. 12 ز گفت توبه کنم توبه سود نیست مرا·به پیش پنجه‌ات ای ارسلان توبه شکن