غزل شمارهٔ ۲۱۵۹

✦ The meaning of this ghazal

Open any couplet for its own page — rendering, commentary, hard words.

1. G2159:1 باده چو هست ای صنم بازمگیر و نی مگوعرضه مکن دو دست تی پر کن زود آن سبو
2. G2159:2 ای طربون غم شکن سنگ بر این سبو مزناز در حق به یک سبو کم نشده‌ست آب جو
3. G2159:3 زان قدحی که ساحران جان به فدا شدند از آنچون کف موسی نبی بزم نهاد و کرد طو
4. G2159:4 فاش بیا و فاش ده باده عشق فاش بهعید شده‌ست و عام را گر رمضان است باش گو
5. G2159:5 رغم سپید ماخ را رقص درآر شاخ راو آن کرم فراخ را بازگشای تو به تو
6. G2159:6 مهره که درربوده‌ای بر کف دست نه دمیو آن گروی که برده‌ای بار دوم ز ما مجو
7. G2159:7 مرده به مرگ پار من زنده شده ز یار منچند خزیده در کفن زنده از آن مسیح خو
8. G2159:8 منکر حشر روز دین ژاژ مخا بیا ببینرسته چو سبزه از زمین سروقدان باغ هو
9. G2159:9 خامش کرده جملگان ناطق غیب بی‌زبانخطبه بخوانده بر جهان بی‌نغمات و گفت و گو

ganjoor: sh2159 · public domain