غزل شمارهٔ ۲۲۱۷

✦ The meaning of this ghazal

Open any couplet for its own page — rendering, commentary, hard words.

1. G2217:1 چهرهٔ زرد مرا بین و مرا هیچ مگودردِ بی‌حد بنگر، بهر خدا هیچ مگو
2. G2217:2 دلِ پرخون بنگر، چشمِ چو جیحون بنگرهر چه بینی بگذر، چون و چرا هیچ مگو
3. G2217:3 دیٖ خیال تو بیامد به در خانهٔ دلدر بزد گفت: «بیا، در بگشا، هیچ مگو»
4. G2217:4 دست خود را بگزیدم که فِغان از غم توگفت: «من آن توام، دست مخا، هیچ مگو
5. G2217:5 تو چو سُرنای منی، بی‌لب من ناله مکنتا چو چنگت ننوازم، ز نوا هیچ مگو»
6. G2217:6 گفتم: «این جان مرا، گرد جهان چند کشی؟»گفت: «هر جا که کشم زود بیا، هیچ مگو»
7. G2217:7 گفتم: «ار هیچ نگویم تو روا می‌داری؟آتشی گردی و گویی که درآ، هیچ مگو؟»
8. G2217:8 همچو گل خنده زد و گفت: «درآ تا بینیهمه آتش سمن و برگ و گیا، هیچ مگو»
9. G2217:9 همه آتش گل گویا شد و با ما می‌گفت:«جز ز لطف و کرم دلبر ما هیچ مگو»

ganjoor: sh2217 · public domain