The whole ghazal ↗

1. 1 یا رجلا حصیده مجبنه و مبخله·لیس یلذک الهوی لیس لفیک حوصله
2. 2 معتمد الهوی معی مستندی و سیدی·لا کرجاک ضایع یطلبه به غربله
3. 3 ای گله بیش کرده تو سیر نگشتی از گله·چون بکری است این دکان چاره نباشد از غله
4. 4 حج پیاده می‌روی تا سر حاجیان شوی·جامه چرا دری اگر شد کف پات آبله
5. 5 از پی نیم آبله شرم نیایدت که تو·هر قدمی درافکنی غلغله ای به قافله
6. 6 کشتی نفس آدمی لنگری است و سست رو·زین دریا بنگذرد بی ز کشاکش و خله
7. 7 گر نبدی چنین چرا جهد و جهاد آمدی·صوم و صلات و شب روی حج و مناسک و چله
8. 8 صبر سوی نران رود نوحه سوی زنان رود·گردن اسب شاه را ننگ بود ز زنگله
9. 9 خوش به میان صف درآ تنگ میا و دلگشا·هست ز تنگ آمدن بانگ گلوی بلبله
10. 10 خاص احد چه غم خورد از بد و نیک عام خس·کوه احد چه برتپد از سر سیل و زلزله
11. 11 دل مطپان به خیر و شر جانب غیب درنگر·کلکله ملایکه روح میان کلکله
12. 12 عزت زر بود اگر محنت او شود شرر·هیبت و بیم شیر دان بستن او به سلسله
13. 13 کم نشود انار اگر بهر شراب بفشری·بهر فضیلتی بود کوفتگی آمله
14. 14 حامله است تن ز جان درد زه است رنج تن·آمدن جنین بود درد و عذاب حامله
15. 15 تلخی باده را مبین عشرت مستیان نگر·محنت حامله مبین بنگر امید قابله
16. 16 هست بلادر این ستم پیش بلا و پس دری·هست سر محاسبه جبر و پیش مقابله
17. 17 زر به کسی به قرض ده کش بود آسیا و رز·با خلجی و مفلسی هیچ مکن معامله
18. 18 نه فلک چو آسیا ملک کیست غیر حق·باغ و چراگه زمین پر ز شبان و از گله
19. 19 قرض بدو ده ای پسر نفس و نفس زر و درم·گنج و گهر ستان از او از پی فرض و نافله
20. 20 لب بگشاد ناطقی تا که بیان این کند·کان زر او است و نقد او فکرت خلق ناقله