Divan-e Shams Ghazal 229 Beyt 7 ← previous · next →

Divan-e Shams · غزل شمارهٔ ۲۲۹

  1. وگر گریست به عالم گلی که تا من نیز بگریم و بکنم نوحه‌ای چو آن گل‌ها

G229:7

Your language

No rendering in your language yet — it is made for the whole ghazal at once:

Commentary on this couplet

Not written yet — a close reading of this couplet inside its ghazal:

The whole ghazal ↗

  1. 1 شراب داد خدا مر مرا تو را سرکا·چو قسمتست چه جنگست مر مرا و تو را
  2. 2 شراب آن گل است و خمار حصه خار·شناسد او همه را و سزا دهد به سزا
  3. 3 شکر ز بهر دل تو ترش نخواهد شد·که هست جا و مقام شکر دل حلوا
  4. 4 تو را چو نوحه گری داد نوحه‌ای می‌کن·مرا چو مطرب خود کرد دردمم سرنا
  5. 5 شکر شکر چو بخندد به روی من دلدار·به روی او نگرم وارهم ز رو و ریا
  6. 6 اگر بدست ترش شکری تو از من نیز·طمع کن ای ترش ار نه محال را مفزا
  7. 7 وگر گریست به عالم گلی که تا من نیز·بگریم و بکنم نوحه‌ای چو آن گل‌ها
  8. 8 حقم نداد غمی جز که قافیه طلبی·ز بهر شعر و از آن هم خلاص داد مرا
  9. 9 بگیر و پاره کن این شعر را چو شعر کهن·که فارغست معانی ز حرف و باد و هوا

ganjoor: sh229 · public domain