The whole ghazal ↗

1. 1 چو عشق را تو ندانی بپرس از شب‌ها·بپرس از رخ زرد و ز خشکی لب‌ها
2. 2 چنان که آب حکایت کند ز اختر و ماه·ز عقل و روح حکایت کنند قالب‌ها
3. 3 هزار گونه ادب جان ز عشق آموزد·که آن ادب نتوان یافتن ز مکتب‌ها
4. 4 میان صد کس عاشق چنان بدید بود·که بر فلک مه تابان میان کوکب‌ها
5. 5 خرد نداند و حیران شود ز مذهب عشق·اگر چه واقف باشد ز جمله مذهب‌ها
6. 6 خضردلی که ز آب حیات عشق چشید·کساد شد بر آن کس زلال مشرب‌ها
7. 7 به باغ رنجه مشو در درون عاشق بین·دمشق و غوطه و گلزارها و نیرب‌ها
8. 8 دمشق چه که بهشتی پر از فرشته و حور·عقول خیره در آن چهره‌ها و غبغب‌ها
9. 9 نه از نبیذ لذیذش شکوفه‌ها و خمار·نه از حلاوت حلواش دمل و تب‌ها
10. 10 ز شاه تا به گدا در کشاکش طمعند·به عشق بازرهد جان ز طمع و مطلب‌ها
11. 11 چه فخر باشد مر عشق را ز مشتریان·چه پشت باشد مر شیر را ز ثعلب‌ها
12. 12 فراز نخل جهان پخته‌ای نمی‌یابم·که کند شد همه دندانم از مذنب‌ها
13. 13 به پر عشق بپر در هوا و بر گردون·چو آفتاب منزه ز جمله مرکب‌ها
14. 14 نه وحشتی دل عشاق را چو مفردها·نه خوف قطع و جداییست چون مرکب‌ها
15. 15 عنایتش بگزیدست از پی جان‌ها·مسببش بخریدست از مسبب‌ها
16. 16 وکیل عشق درآمد به صدر قاضی کاب·که تا دلش برمد از قضا و از گب‌ها
17. 17 زهی جهان و زهی نظم نادر و ترتیب·هزار شور درافکند در مرتب‌ها
18. 18 گدای عشق شمر هر چه در جهان طربیست·که عشق چون زر کانست و آن مذهب‌ها
19. 19 سلبت قلبی یا عشق خدعه و دها·کذبت حاشا لکن ملاحه و بها
20. 20 ارید ذکرک یا عشق شاکرا لکن·و لهت فیک و شوشت فکرتی و نها
21. 21 به صد هزار لغت گر مدیح عشق کنم·فزونترست جمالش ز جمله دب‌ها