غزل شمارهٔ ۲۳۷۷

✦ The meaning of this ghazal

Open any couplet for its own page — rendering, commentary, hard words.

1. G2377:1 ای خداوند یکی یار جفاکارش دهدلبری عشوه ده سرکش خون خوارش ده
2. G2377:2 تا بداند که شب ما به چه سان می‌گذردغم عشقش ده و عشقش ده و بسیارش ده
3. G2377:3 چند روزی جهت تجربه بیمارش کنبا طبیبی دغلی پیشه سر و کارش ده
4. G2377:4 ببرش سوی بیابان و کن او را تشنهیک سقایی حجری سینه سبکسارش ده
5. G2377:5 گمرهش کن که ره راست نداند سوی شهرپس قلاوز کژ بیهده رفتارش ده
6. G2377:6 عالم از سرکشی آن مه سرگشته شدندمدتی گردش این گنبد دوارش ده
7. G2377:7 کو صیادی که همی‌کرد دل ما را پارزو ببر سنگ دلی و دل پیرارش ده
8. G2377:8 منکر پار شده‌ست او که مرا یاد نماندببر انکار از او و دم اقرارش ده
9. G2377:9 گفتم آخر به نشانی که به دربان گفتیکه فلانی چو بیاید بر ما بارش ده
10. G2377:10 گفت آمد که مرا خواجه ز بالا گیردرو بجو همچو خودی ابله و آچارش ده
11. G2377:11 بس کن ای ساقی و کس را چو رهی مست مکنور کنی مست بدین حد ره هموارش ده

ganjoor: sh2377 · public domain