The whole ghazal ↗

1. 1 ای خداوند یکی یار جفاکارش ده·دلبری عشوه ده سرکش خون خوارش ده
2. 2 تا بداند که شب ما به چه سان می‌گذرد·غم عشقش ده و عشقش ده و بسیارش ده
3. 3 چند روزی جهت تجربه بیمارش کن·با طبیبی دغلی پیشه سر و کارش ده
4. 4 ببرش سوی بیابان و کن او را تشنه·یک سقایی حجری سینه سبکسارش ده
5. 5 گمرهش کن که ره راست نداند سوی شهر·پس قلاوز کژ بیهده رفتارش ده
6. 6 عالم از سرکشی آن مه سرگشته شدند·مدتی گردش این گنبد دوارش ده
7. 7 کو صیادی که همی‌کرد دل ما را پار·زو ببر سنگ دلی و دل پیرارش ده
8. 8 منکر پار شده‌ست او که مرا یاد نماند·ببر انکار از او و دم اقرارش ده
9. 9 گفتم آخر به نشانی که به دربان گفتی·که فلانی چو بیاید بر ما بارش ده
10. 10 گفت آمد که مرا خواجه ز بالا گیرد·رو بجو همچو خودی ابله و آچارش ده
11. 11 بس کن ای ساقی و کس را چو رهی مست مکن·ور کنی مست بدین حد ره هموارش ده