غزل شمارهٔ ۲۳۸۲

✦ د دې غزل ټوله مانا

هر بیت یې پرانیزئ — خپله پاڼه لري: مانا، شرحه، سخت لغات.

1. G2382:1 ای بخاری را تو جان پنداشتهحبه زر را تو کان پنداشته
2. G2382:2 ای فرورفته چو قارون در زمینوی زمین را آسمان پنداشته
3. G2382:3 ای بدیده لعبتان دیو رالعبتان را مردمان پنداشته
4. G2382:4 ای کرانه رفته عشق از ننگ توای تو خود را در میان پنداشته
5. G2382:5 ای گرفته چشمت آب از دود کفردود را نور عیان پنداشته
6. G2382:6 ای ز شهوت در پلیدی همچو کرمعاشقان را همچنان پنداشته
7. G2382:7 مستی شهوت نشان لعنت استای نشان را بی‌نشان پنداشته
8. G2382:8 ای تو گندیده میان حرف و صوتوی خدا را بی‌زبان پنداشته
9. G2382:9 ماهتابش می‌زند بر کوریتای تو مه را هم نهان پنداشته
10. G2382:10 هر چه گفتم خویشتن را گفته‌امای تو هجو دیگران پنداشته

ganjoor: sh2382 · public domain