Le ghazal entier ↗

1. 1 از بس که مطرب دل از عشق کرد ناله·آن دلبرم درآمد در کف یکی پیاله
2. 2 افکند در سر من آنچ از سرم برآرد·نو کرد عشق ما را باده هزارساله
3. 3 می‌گشت دین و کیشم من مست وقت خویشم·نی نسیه را شناسم نی بر کسم حواله
4. 4 من باغ جان بدادم چرخشت را خریدم·بر جام می‌نبشتم این بیع را قباله
5. 5 ای سخره زمانه برهم بزن تو خانه·کاین کاله بیش ارزد وآنگه چگونه کاله
6. 6 بربند این دهان را بگشا دهان جان را·بینی که هر دو عالم گردد یکی نواله
7. 7 نپذیرد آن نواله جانت چو مست باشد·سرمست خد و خالش کی بنگرد به خاله
8. 8 جان‌های آسمانی سرمست شمس تبریز·بگشای چشم و بنگر پران شده چو ژاله