غزل شمارهٔ ۲۴۰۱

✦ The meaning of this ghazal

Open any couplet for its own page — rendering, commentary, hard words.

1. G2401:1 ای صد هزار خرمن‌ها را بسوختهزین پس مدار خرمن ما را بسوخته
2. G2401:2 از عشق سنگ خارا بر آهنی زدهبرقی بجسته ز آهن و خارا بسوخته
3. G2401:3 از سر قدم بساختم ای آفتاب حسنهم سر به جوش آمده هم پا بسوخته
4. G2401:4 سرنای این دلم ز تو بنواخت پرده‌ایهم پرده‌اش دریده و سرنا بسوخته
5. G2401:5 در اصل زمهریر گر افتد ز آتشتتا روز حشر بینی سرما بسوخته
6. G2401:6 از عالم نه جای ندا کرد عشق توهر جان که گوش داشته برجا بسوخته
7. G2401:7 ای لطف سوزشی که شرار جمال توجان را کشیده پیش و به عمدا بسوخته
8. G2401:8 آن روی سرخ را می احمر دمی بدیدصفرای عشق او می حمرا بسوخته
9. G2401:9 آن خد احمر ار بنمایی دمی دگرسودای تو برآید و صفرا بسوخته
10. G2401:10 طبعی که لاف زلف مطرا همی‌زدیاز جعد طره تو مطرا بسوخته
11. G2401:11 در وا شدم به جستن تو جانب فلکدر وا نگشت ماندم دروا بسوخته
12. G2401:12 کی بینم از شعاع وصال تو آتشیراه دراز هجر ز پهنا بسوخته
13. G2401:13 من چون سپند رقص کنان اندر او شدهشعر تر و قصیده غرا بسوخته
14. G2401:14 اندرفتاده برق به دکان عاشقانبازار و نقد و ناقد و کالا بسوخته
15. G2401:15 زر گشته مس جسم ز اکسیر جان چنانکز اکسیر مس‌ها را استا بسوخته
16. G2401:16 ایمان و مؤمنان همه حیران شده ز عشقزنار پیر راهب ترسا بسوخته
17. G2401:17 برقی ز شمس دین و ز تبریز آمدهابری که پرده گشت ز بالا بسوخته

ganjoor: sh2401 · public domain