غزل شمارهٔ ۲۵۱۲

✦ The meaning of this ghazal

Open any couplet for its own page — rendering, commentary, hard words.

1. G2512:1 رها کن ماجرا ای جان فروکن سر ز بالاییکه آمد نوبت عشرت زمان مجلس آرایی
2. G2512:2 چه باشد جرم و سهو ما به پیش یرلغ لطفتکجا تردامنی ماند چو تو خورشید ما رایی
3. G2512:3 درآ ای تاج و تخت ما برون انداز رخت مابسوزان هر چه می‌سوزی بفرما هر چه فرمایی
4. G2512:4 اگر آتش زنی سوزی تو باغ عقل کلی راهزاران باغ برسازی ز بی‌عقلی و شیدایی
5. G2512:5 وگر رسوا شود عاشق به صد مکروه و صد تهمتاز این سویش بیالایی وزان سویش بیارایی
6. G2512:6 نه تو اجزای آبی را بدادی تابش جوهرنه تو اجزای خاکی را بدادی حله خضرایی
7. G2512:7 نه از اجزای یک آدم جهان پرآدمی کردینه آنی که مگس را تو بدادی فر عنقایی
8. G2512:8 طبیبی دید کوری را نمودش داروی دیدهبگفتش سرمه ساز این را برای نور بینایی
9. G2512:9 بگفتش کور اگر آن را که من دیدم تو می‌دیدیدو چشم خویش می‌کندی و می‌گشتی تماشایی
10. G2512:10 زهی لطفی که بر بستان و گورستان همی‌ریزیزهی نوری که اندر چشم و در بی‌چشم می‌آیی
11. G2512:11 اگر بر زندگان ریزی برون پرند از گردونوگر بر مردگان ریزی شود مرده مسیحایی
12. G2512:12 غذای زاغ سازیدی ز سرگینی و مرداریچه داند زاغ کان طوطی چه دارد در شکرخایی
13. G2512:13 چه گفت آن زاغ بیهوده که سرگینش خورانیدینگهدار ای خدا ما را از آن گفتار و بدرایی
14. G2512:14 چه گفت آن طوطی اخضر که شکر دادیش درخوربه فضل خود زبان ما بدان گفتار بگشایی
15. G2512:15 کیست آن زاغ سرگین چش کسی کو مبتلا گرددبه علمی غیر علم دین برای جاه دنیایی
16. G2512:16 کیست آن طوطی و شکرضمیر منبع حکمتکه حق باشد زبان او چو احمد وقت گویایی
17. G2512:17 مرا در دل یکی دلبر همی‌گوید خمش بهترکه بس جان‌های نازک را کند این گفت سودایی

ganjoor: sh2512 · public domain