غزل شمارهٔ ۲۵۱۳

✦ The meaning of this ghazal

Open any couplet for its own page — rendering, commentary, hard words.

1. G2513:1 بیا ای عارف مطرب چه باشد گر ز خوش خوییچو شعری نور افشانی و زان اشعار برگویی
2. G2513:2 به جان جمله مردان به درد جمله بادردانکه برگو تا چه می‌خواهی و زین حیران چه می‌جویی
3. G2513:3 از آن روی چو ماه او ز عشق حسن خواه اوبیاموزید ای خوبان رخ افروزی و مه رویی
4. G2513:4 از آن چشم سیاه او وزان زلف سه تاه اوالا ای اهل هندستان بیاموزید هندویی
5. G2513:5 ز غمزه تیراندازش کرشمه ساحری سازشهلا هاروت و ماروتم بیاموزید جادویی
6. G2513:6 ایا اصحاب و خلوتیان شده دل را چنان جویانز لعل جان فزای او بیاموزید دلجویی
7. G2513:7 ز خرمنگاه شش گوشه نخواهی یافتن خوشهروان شو سوی بی‌سویان رها کن رسم شش سویی
8. G2513:8 همه عالم ز تو نالان تو باری از چه می‌نالیچو از تو کم نشد یک مو نمی‌دانم چه می‌مویی
9. G2513:9 فدایم آن کبوتر را که بر بام تو می‌پردکجایی ای سگ مقبل که اهل آن چنان کویی
10. G2513:10 چو آن عمر عزیز آمد چرا عشرت نمی‌سازیچو آن استاد جان آمد چرا تخته نمی‌شویی
11. G2513:11 در این دام است آن آهو تو در صحرا چه می‌گردیگهر در خانه گم کردی به هر ویران چه می‌پویی
12. G2513:12 به هر روزی در این خانه یکی حجره نوی یابیتو یک تو نیستی ای جان تفحص کن که صدتویی
13. G2513:13 اگر کفری و گر دینی اگر مهری و گر کینیهمو را بین همو را دان یقین می‌دان که با اویی
14. G2513:14 بماند آن نادره دستان ولیکن ساقی مستانگرفت این دم گلوی من که بفشارم گر افزویی

ganjoor: sh2513 · public domain