The whole ghazal ↗

1. 1 شاد آن صبحی که جان را چاره آموزی کنی·چاره او یابد که تُش بیچارگی روزی کنی
2. 2 عشق جامه می‌دراند عقل بخیه می‌زند·هر دو را زهره بدرّد چون تو دلدوزی کنی
3. 3 خوش بسوزم همچو عود و نیست گردم همچو دود·خوشتر از سوزش چه باشد چون تو دلسوزی کنی
4. 4 گه لباس قهر درپوشی و راه دل زنی·گه بگردانی لباس آیی قلاووزی کنی
5. 5 خوش بچر ای گاو عنبربخش نفس مطمئن·در چنین ساحل حلال است ار تو خوش پوزی کنی
6. 6 طوطیی که طمع اسب و مرکب تازی کنی·ماهیی که میل شعر و جامه توزی کنی
7. 7 شیر مستی و شکارت آهوان شیرمست·با پنیر گنده فانی کجا یوزی کنی
8. 8 چند گویم قبله کامشب هر یکی را قبله‌ای است·قبله‌ها گردد یکی گر تو شب افروزی کنی
9. 9 گر ز لعل شمس تبریزی بیابی مایه‌ای·کمترین پایه فراز چرخ پیروزی کنی